مهمان

امشب آن حسرت دیرینه من
 در بر دوست به سر می آید
 در فروبند و بگو خانه تهی است
 زین سپس هر که به در می آید
 شانه کو تا که سر و زلفم را
 در هم و وحشی و زیبا سازم
 باید از تازگی و نرمی و لطف
 گونه را چون گل رویا سازم
 سرمه کو تا که چو بر دیده کشم
 راز و نازی به نگاهم بخشد
 باید این شوق که دردل دارم
 جلوه بر چشم سیاهم بخشد
 چه بپوشم که چو از راه آید
 عطشش مفرط و افزون گردد
 چه بگویم که ز سحر سخنم
 دل به من بازد و افسون
 گردد
 آه ای دخترک خدمتکار
 گل بزن بر سر و سینه من
 تا که حیران شود از جلوه گل
 امشب آن عاشق دیرینه من
 چو ز در آمد و بنشست خموش
 زخمه بر جان و دل و چنگ زنم
 با لب تشنه دو صد بوسه شوق
 بر لب باده گلرنگ زنم
 ماه اگر خواست که از پنجره ها
 بیندم در بر او مست
 و پریش
 آنچنان جلوه کنم کو ز حسد
 پرده ابر کشد بر رخ خویش
 تا چو رویا شود این صحنه عشق
 کندر و عود در آتش ریزم
 ز آن سپس همچو یکی کولی مست
 نرم و پیچنده ز جا برخیزم
 همه شب شعله صفت رقص کنم
 تا ز پا افتم و مدهوش شوم
 چو مرا تنگ در آغوش کشد
 مست آن
 گرمی آغوش شوم
 آه گویی ز پس پنجره ها
 بانگ آهسته پا می آید
 ای خدا اوست که آرام و خموش
 بسوی خانه ما می آید

  
نویسنده : پوراحمد ; ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٥/٢٢
تگ ها : عشق ، شعر ، عاشقانه ، ادبی