درخت

درختی خشک را مانم به صحرا
 که عمری سر کند تنهای تنها
 نه بارانی که آرد برگ و باری
 نه برقی تا بسوزد هستیش را

  
نویسنده : پوراحمد ; ساعت ۱:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٥/٢۳
تگ ها : عشق ، شعر ، عاشقانه ، ادبی