شب و هوس

در انتظار خوابم و صد افسوس
 خوابم به چشم باز نمیآید
 اندوهگین و غمزده می گویم
 شاید ز روی ناز نمی آید
 چون سایه گشته خواب و نمی افتد
 در دامهای روشن چشمانم
 می خواند آن نهفته نامعلوم
 در ضربه های نبض پریشانم
 مغروق این جوانی معصوم
 مغروق لحظه های فراموشی
 مغروق این سلام نوازشبار
 در بوسه و نگاه و همآغوشی
 می خواهمش در این شب تنهایی
 با دیدگان گمشده در دیدار
 با درد ‚ درد ساکت زیبایی
 سرشار ‚
 از تمامی خود سرشار
 می خواهمش که بفشردم بر خویش
 بر خویش بفشرد من شیدا را
 بر هستیم به پیچد ‚ پیچد سخت
 آن بازوان گرم و توانا را
 در لا بلای گردن و موهایم
 گردش کند نسیم نفسهایش
 نوشد بنوشد که بپیوندم
 با رود تلخ خویش به دریایش
 وحشی و داغ و پر عطش و
 لرزان
 چون شعله های سرکش بازیگر
 در گیردم ‚ به همهمه ی در گیرد
 خاکسترم بماند در بستر
 در آسمان روشن چشمانش
 بینم ستاره های تمنا را
 در بوسه های پر شررش جویم
 لذات آتشین هوسها را
 می خواهمش دریغا ‚ می خواهم
 می خواهمش به تیره به تنهایی
 می
 خوانمش به گریه به بی تابی
 می خوانمش به صبر ‚ شکیبایی
 لب تشنه می دود نگهم هر دم
 در حفره های شب ‚ شب بی پایان
 او آن پرنده شاید می گرید
 بر بام یک ستاره سرگردان

  
نویسنده : پوراحمد ; ساعت ٤:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٥/٢٢
تگ ها : عشق ، شعر ، عاشقانه ، ادبی